HWP SCHAKERS Heintje Davids Een leuke pubquizvraag zou kunnen zijn: “Hoe vaak heeft Heintje Davids afscheid genomen?” Het antwoord daarop lees je pas aan het eind van dit verhaal (cliffhanger!). Tekst Pieter Jan Morssink Onlangs stuurde ik het volgende korte berichtje om mijn lidmaatschap bij HWP op te zeggen: “Hierbij wil ik mijn lidmaatschap van HWP beëindigen. Sinds dit jaar speel ik intern bij LSG (dichter bij huis) en volgend jaar ga ik ook extern voor LSG uitkomen.” Hoewel het bericht kort is, voelde het als het afsluiten van een hoofdstuk uit mijn schaakleven in Haarlem. Over mijn ervaringen bij HWP heeft Adrie Pancras eerder in dit jaarboek al een artikel geschreven. Mijn schaakreis begon in 1976, toen ik op twaalfjarige leeftijd lid werd van VHS, samen met mijn zusje Leontien. Zij boekte als meisje veel successen. Via haar leerde ik ook Pernette Cameron kennen, die ik later weer bij HWP zou tegenkomen. Leontien verloor op de middelbare school haar interesse in schaken en heeft de schaakstukken opgeborgen. Bij VHS kreeg ik training van Harry Lips. Tien jaar later, in 1986, werd ik lid van HWP. Eigenlijk ben ik overgehaald door Adrie Pancras. In die tijd studeerde ik vaak ’s avonds in de bibliotheek, waarna ik regelmatig bij Adrie belandde om tot laat te snelschaken. HWP speelde toen nog aan de Nieuwe Groenmarkt; later verhuisden we naar de Sociëteit. In die tijd woonde ik nog thuis bij mijn ouders in Haarlem, wat me de vrijheid gaf om op dinsdagavonden soms tot in de kleine uurtjes aan de bar te blijven hangen. Dat leidde weleens tot komische ontmoetingen op woensdagochtend, als je elkaar weer tegenkwam onderweg naar werk of universiteit. HWP was toen meer al dan een schaakclub — het was een hechte sociale gemeenschap. Samen met Paul Moeskops schreef ik een groot deel van het clubblad De Ruif. Met Willem Mook analyseerde ik ’s avonds correspondentiepartijen en met Adrie speelde ik snelschaak na studie-avonden. Er was een jaarlijks toernooi in de Witte Herenstraat, een vluggertoernooi in het hofje bij Willem Mook en toernooien in Leeuwarden — de thuisstad van Herman de Vries, waar ik zelfs eens remise speelde tegen Loek van W. Heel bijzonder was ook het snelschaken met Jannes van der Wal. Aan die periode kwam een einde toen ik in 1990 trouwde met Linda en verhuisde naar Hazerswoude-Rijndijk. Het schaakleven daar speelde zich op een heel ander niveau af dan ik gewend was - in tegenstelling tot het dammen dat, zo zou ik later ontdekken, zich op een konden schaken, terwijl de schakers wat minder bedreven waren in dammen. Ik kreeg meerdere keren te horen dat ik best goed kon dammen, met zelfs de vraag of ik lid wilde worden van de damclub. Toen voelde dat niet als een compliment, dus ik liet het lopen. Later hoorde ik dat het serieus bedoeld was. Ondanks mijn verhuizing bleef ik ook lid van HWP. Met Paul Pancras, die toen de interne competitie leidde, had ik de afspraak dat ik zelf zou bellen als ik wél kon spelen — een uitzondering op de regel dat je moest afbellen als je niet kon. Wanneer heb ik de stukken voorlopig opgeborgen. In de jaren daarna werd ik politiek actief, eerst als raadscommissielid en later als raadslid in Rijnwoude, en na de herindeling in Alphen aan den Rijn. Onze jongste zoon Wouter bleek aardig te kunnen dammen. Gevolg was dat we in de weekends vaak op pad waren naar damtoernooien of trainingen. Gezin, werk en raadslidmaatschap lieten weinig ruimte over om te schaken. In de eerste week van augustus is er altijd een damtoernooi in Brunssum, waar Wouter al van ‘ Wat na al die jaren HWP vooral blijft, zijn de herinneringen en de vriendschappen’ hoger niveau bevond. Ik werd lid van schaakclub Koudekerk, aan de overkant van de Oude Rijn, die Hazerswoude-Rijndijk van Koudekerk scheidt. Een van de leukste tradities op de club was de jaarlijkse wedstrijd tegen de damclub uit Hazerswoude-Dorp. Eerst schaakten we een partij tegen elkaar, daarna werden de borden omgedraaid en damden we tegen elkaar. Achteraf bleek dat de dammers verrassend goed 50 HWP Haarlem Jaarboek 2024/2025 ik in Haarlem kwam schaken, was dat ook meteen een mooie reden om bij mijn ouders te gaan eten. (Eerlijk gezegd bleef ik daar ook weleens slapen als het weer eens uit de hand was gelopen.) In 1994 verhuisde ik naar Londen. Na mijn terugkeer in 1996 werd ik weer lid van HWP. Door een drukke baan en jonge kinderen was er weinig tijd om te schaken. Toen in 1999 onze tweede zoon werd geboren, jongs af aan meedoet. Omdat Linda met hem meeging, was ik die week alleen thuis. Voorjaar 2019 ontdekte ik dat er in deze eerste week van augustus een schaaktoernooi in Vlissingen was en heb ik mij ingeschreven. Toen ben ik ook weer lid geworden bij HWP. Dat schaken niet altijd rozengeur en maneschijn is, bleek op een vrijdagavond toen ik gevraagd was om met HWP in Zandvoort
51 Publizr Home