tieve energie door de club, die zich bijvoorbeeld ook vertaalde in de enthousiaste deelname van vrijwel het hele eerste team aan de strijd om het interne clubkampioenschap. Deze vibe was al goed voelbaar bij de kick-off van het seizoen, luttele weken voor de eerste ronde, in De Koepel. Zo’n 25 spelers van K1 tot en met K4 speelden in tweetallen warm, en met terugwerkende kracht kan gesteld worden dat hier de basis werd gelegd voor in ieder geval een leuk seizoen. Belangrijkste doelstellingen daarbij: K2 moet kampioen worden om het gat tussen het eerste en tweede (klasse 1 vs 4) te verkleinen, en K3 moet zich zien te handhaven. Het succes liet voor K1 nog even op zich wachten, want nog zonder Loek kende het team een valse start met een harde nederlaag tegen vermeende laagvlieger Groninger Combinatie. K2 deed voor het winterreces wat er van ze verwacht werd met vier ruime overwinningen, en K3 verraste door uit de startblokken te schieten met twee klinkende overwinningen op rij tegen sterkere opponenten. Met Loek erbij, en vooral ook met een ontketende Rik, Collin en Babak, reeg het eerste de punten vervolgens aaneen. Pas met de haven in zicht begon de machine te haperen, maar niet voldoende om het kampioenschap in gevaar te brengen. Daarmee was de doelstelling van het verkleinen van het gat tussen K1 en K2 mislukt, maar ondanks één gemorst matchpuntje wist K2 gelukkig wel gelijke tred te houden door de terechte titel binnen te slepen. Maar dan K3: dat was na ronde 7 nog niet veilig, maar door een wonder vond het zich na ronde 9 bovenaan de ranglijst terug. Onvoorstelbaar knap, en ook onvoorstelbaar welkom voor de club. Het vierde mocht het opnieuw in de vijfde klasse proberen, ook al waren ze een seizoen eerder stijf onderaan geëindigd. Reden: degelijk seizoen leverde een mooie tweede plek op. Het jeugdige vijfde en zesde, onder de bezielende leiding van respectievelijk Frank B en debutant-teamleider Pieter van ‘t Oosten, hadden het opnieuw moeilijk, maar er zijn zeker lichtpuntjes te zien. Positief is vooral ook dat ondanks het extra team het betrekkelijk weinig moeite kostte om de teams allemaal gevuld te krijgen, waardoor toch steeds 50 Witte Paarden actief waren op een KNSB-zaterdag. De animo om voor de NHSB-competitie te spelen is gaandeweg wat minder geworden, wat ook wel blijkt uit het feit dat N1 maar liefst 16 mensen nodig had om zijn wedstrijden N2 speelde een vrij kleurloos seizoen, en vooral de 5½-½ thuisnederlaag tegen het lager geratete Het Spaarne zullen de spelers snel willen vergeten (sorry jongens). N3 deed het beter en leek nek aan nek te gaan met Wijker Toren N2, maar een gelijkspel tegen Hoofddorp gooide roet in het eten. Het vierde tot slot deed het in een poule waarin de teams weinig voor elkaar onderdeden redelijk: het haalde elke ronde tussen de 2 en 3½ bordpunten (van de 6) en eindigde daardoor in de middenmoot. Het misschien wel bijzonderste succes is hiermee nog niet genoemd: het KNSB-bekerteam drong voor het eerst in de HWP-geschiedenis door ‘ Het KNSB-bekerteam drong voor het eerst in de HWP-geschiedenis door tot de landelijke finaledag’ we konden door alle nieuwe leden en doorstromende jeugd een extra team opgeven en dat mocht in de vijfde klasse instromen. Gevolg was wel dat K4 werd weggestopt in een poule met uitwedstrijden in Rotterdam, Den Haag en het Westland op het programma. Dat deerde de ervaren rotten weinig: een gespeeld te krijgen. Ook hier gaven de spelers van K1 wel wat vaker acte de présence. Waar we ons vorig seizoen nog ternauwernood handhaafden dankzij een arbitraire ingreep van de wedstrijdleider, eindigden we nu als derde, onder andere dankzij een mooie overwinning op Caïssa-Eenhoorn. tot de landelijke finaledag. Het avontuur leidde ons via eersteklasser Waagtoren en een bijzonder bezoek aan vijfdeklasser Bergen eerst naar een treffen met Meesterklasser Zukertort Amstelveen, en nadat die kansloos naar huis waren gestuurd, volgde een epische broederstrijd met Bloemendaal (met gebroeders Duijn en Loek). Ook die memorabele wedstrijd werd gewonnen, waardoor we in Brabant mochten opdraven om te strijden om de cup. Het bekerteam op de finaledag Daar kwam het team in de halve finale dicht bij een stunt tegen topfavoriet en latere winnaar LSG en werd de troostfinale gewonnen van SG Max Euwe. Een ongekend succesvol jaar voor de club derhalve. De opdracht voor komend seizoen wordt om dit te consolideren: het eerste moet strijden voor handhaving; het tweede moet opnieuw kampioen worden, en laten we dan maar weer zeggen dat het derde zich moet handhaven, want we weten wat voor moois er uit die ambitie kan voortkomen. HWP Haarlem Jaarboek 2024/2025 5 FOTO: HARRY GIELEN
6 Publizr Home