p j g g in clubverband gaan schaken bij HWP en ik dacht dat ik die spelregels wel kende, maar in Frankrijk heb ik toch twee spelregels geleerd, die ik niet kende. De eerste spelregel leerde ik naar aanleiding van een partij in de interne competitie tegen mijn clubgenoot Alfredo Vasile (een Argentijn van oorsprong). Ik had de hele partij geprobeerd druk uit te oefenen en had met bepaalde zetten gebluft omdat ik bij winst nog een kans had om clubkampioen te worden. Maar de blufpoker had nog niet tot het gewenste resultaat geleid en ik kwam in een verloren positie terecht; wel zaten we allebei in een ontzettende tijdnood: g j plotseling dat de blokkerende loper, die in de voorgaande diagramstand op e3 stond, inmiddels verdwenen was en het paard nu gedekt stond door Te2 ... dus Alfredo liet het paard weer los en maakte aanstalten om iets anders te gaan zetten. Nu kent iedereen de spelregel ‘aanraken is zetten’. Maar is een stuk van de tegenstander aanraken ook een verplichting om te slaan? Ik wist het niet, maar achtte de kans groot, en blufte (nogmaals) en riep: “Touché!!!”. Waarop Alfredo vertwijfeld het paard weer beetpakte, keek of er een ander stuk was waarmee hij het paard nog kon slaan, maar uiteindelijk moest berusten in: 37...Dxe5 38.Txe5 en na nog een zet of vijftien won ik de partij vrij eenvoudig. Later in de competitie verloor ik nog een partij en Alfredo maakte geen fouten meer en werd de terechte clubkampioen. Thuisgekomen Leden van schaakclub Échecs en Luberon. zocht ik in de spelregels naar deze situatie en jawel, het is in principe verplicht een stuk van je tegenstander te slaan als je dit aanraakt. De tweede spelregel die ik het afgelopen jaar in het zuiden van Frankrijk heb geleerd, was naar aanleiding van onderstaande stelling. Dit was een partij tijdens een groot rapid-toernooi in Salon de Provence, georganiseerd door de schaakclub Nostradamus (afgelopen jaar ook bekend van onze glazen bol). Ik verloor in de A-groep zowat al mijn partijen, maar mocht in een van de laatste ronden, toen ik bijna onderaan stond, tegen een talentje van een jaar of acht, dat in deze groep mocht meedoen. De partij ging lange tijd gelijk op, maar in het eindspel ging het in razende tijdnood toch mis voor mijn tegenstander en op een gegeven moment was met bij beiden een paar seconden op de klok de stelling als volgt: j p j winnen, en dan krijgen we dit. Ik wilde eigenlijk zeggen: “Non, c’est une dame”, maar realiseerde mij dat dat wel eens onwenselijke consequenties voor mij en mijn dame zou kunnen hebben, dus ik koos eieren voor mijn geld en antwoordde: “Oui monsieur, c’est un tour”, waarop de arbitre de toren rechtop op het bord zette en de klok weer voor mijn tegenstander indrukte. Ik speelde hier f8, pakte een geslagen toren en verving de pion door deze toren, die ik op zijn kop op het bord zette. Vervolgens drukte ik de klok in. Het jongetje zette de klok direct stil, stak zijn hand op en riep: “Arbitre! Arbitre!”. De meeste ‘ In Frankrijk heb ik twee spelregels geleerd, die ik niet kende’ 54 HWP Haarlem Jaarboek 2025/2026 Ik dacht: zal ik sportief zijn en remise aanbieden of opgeven vanwege mijn gemaakte fout, en dan nog wel tegen zo’n jongetje dat ook bijna alle partijen heeft verloren en dat mij een lesje heeft geleerd. Maar nee, hij doet niet voor niets mee in de A-groep, dus ik speelde de partij uit en twee zetten later was het natuurlijk afgelopen. Maar het gaf mij toch een slecht gevoel, om op zo’n manier en nog wel als buitenlander die amper Frans spreekt, van zo’n jongetje te moeten winnen… Maar het was een les die ik nooit zal vergeten. g concerten. Vertel iets over je sociale status; gezinssituatie, woonsituatie, e.d. Al veertig jaar trekken mijn man en ik samen op door dik en dun. We kregen vier kinderen, bouwden een leven op in Zürich, onze geboorteplaats. Hoewel Zwitserland een prachtig land is, heeft het noorden ons altijd weer getrokken. We kennen Nederland, van Vlissingen tot Harlingen, goed van onze vakanties, die we hier elk jaar met onze kinderen op verschillende plaatsen hebben doorgebracht. Een uitje naar Haarlem, meer dan dertig jaar geleden, wekte bij ons de droom om ons na ons pensioen hier te gaan vestigen. Vijf jaar geleden grepen we de kans, ook al zaten we nog midden in de dagelijkse werkroutine in Zwitserland. Een klein huisje alleen voor ons tweeën in de Haarlemse Vijfhoek. Nu zijn we sinds twee jaar met pensioen en genieten met volle teugen van ons nieuwe leven hier. Wat is je favoriete muziek, boek, film, museum of iets dergelijks? Meestal luister ik naar klassieke muziek. Een uitgesproken favoriet heb ik niet. Daarvoor is er simpelweg te veel prachtige muziek. Maar ik ben ook niet de popiconen van mijn jeugdjaren vergeten hoor. Elton John of Queen bijvoorbeeld laten me nog steeds meezingen. Wat boeken betreft, lees ik veel Nederlandse auteurs om de taal beter onder de knie te krijgen en het land en de mensen beter te begrijpen. Nederland heeft een heel bijzonder interessante geschiedenis. Vertel nog iets bijzonders over jezelf. Nou, ik zou echt niet weten wat er bijzonder over mij te vertellen valt. Eigenlijk voel ik me regelmatig een “rare vogel”, zeker op dinsdagavond, wanneer ik als enige vrouw tussen een stel veel sterkere schakers zit te ploeteren. Toch blijf ik vechten en geef ik niet op. Het is gewoon te leuk en spannend. Bovendien: als kanonnenvoer ben ik ondertussen behoorlijk ervaren geworden ‘ Sindsdien ben ik niet meer gestopt met mijn hoofd te breken boven dat schaakbord’ HWP Haarlem Jaarboek 2025/2026 55
55 Publizr Home